Op 15 november 2008 met de intocht in Leersum zijn wij op de voet gevolgd door

Anna van den Breemer. Zij heeft ons gebeld of ze een dagje met ons mee mocht om haar Master Journalistiek te schrijven. Haar docent was erg enthousiast. Wij hebben het ook leuk gevonden om iemand die niets wist van onze drukke decembertijden eens wegwijs te maken in de huid van Zwarte Piet………

Hieronder haar verhaal.

REPORTAGE Door Anna van den Breemer

"Tijdens het omkleden zetten we altijd het Sinterklaasjournaal aan. Wie weet pikken we nog wat leuks op om tijdens de intocht te gebruiken." Miriam Meijers zit in haar zwarte legging en zwarte coltrui op een houten kinderstoeltje in de keuken. Ze rookt nog even snel een sigaret. "Ook al ben je zo ervaren, de eerste keer ben je toch weer een beetje zenuwachtig."

Dit is het zesde pietenseizoen voor Miriam en haar man Niels. Als zwarte pietenduo racen ze rond het Sinterklaasfeest in hun autootje heel de omgeving door. En dat gaat soms wel met 140 kilometer per uur, bekend Niels. Te laat komen is er voor Brilpiet en Reserveboekpiet niet bij. Vandaag halen ze na een jaar de pietenkostuums weer van zolder voor de intocht van Sinterklaas in hun woonplaats Leersum.

Het is half twaalf en de rode rolgordijnen in de huiskamer van het rijtjeshuis zijn half naar beneden. tegen nieuwsgierige buurkinderen. Niels zit achter de computer bij het achterraam en opent de website 2pieten.nl, hun eigen website. Voor 30 euro komt het duo twintig minuten bij je thuis, staat er. Volgens het echtpaar zijn er veel mensen die het vak niet serieus nemen. "Die gaan met een slok en een borrel langs de huizen. Beunpieten en sinterklazen noemen we dat." Niet Miriam en Niels. Zij hebben ze een keurmerk van de Stichting Vrienden van Sinterklaas. Dit keurmerk staat voor kwaliteit, betrouwbaarheid en vakbekwaamheid. "Erik van Muiswinkel, de hoofdpiet uit het Sinterklaasjournaal heeft ook zo'n keurmerk," vertelt Niels. Hij haalt een blauw mapje tevoorschijn. Daarin staat het rooster voor dit jaar. Met pen staan de namen van de families in de hokjes gekrabbeld. Zelf vieren Miriam, Niels en hun twee zoontjes Sinterklaas op vier december. "Vijf en zes december zijn we compleet volgeboekt," wijst Miriam aan in het mapje. Niels vertelt dat ze dit jaar zijn uitgeroepen tot Zwarte Pieten van het jaar door de Stichting Vrienden van Sinterklaas. "Dat was geweldig, het is toch erkenning voor wat je doet."

Op de televisie heerst inmiddels paniek want de stoomboot is in de haven van Almere vastgelopen. Met rode ballonnen wordt de boot alsnog de haven ingetrokken. Niels loopt de twee trappen op naar zolder. Daar ligt poes Duvel te snorren op zijn vaste plekje op de geiser. Binnenkort zal zoontje Stan naar de zolderkamer verhuizen. Nu is het nog de pietenopslagplaats. Tien grote blauwe bakken staan netjes uitgestald op de twee planken. Op de witte plakkertjes staat de inhoud met viltstift beschreven; kragen, manchetten, pullies, baarden, Sint accessoires, leggings. Niels loopt naar het kledingrek bij de deur waar de pietenpakken in blauwe hoezen hangen. "Acht velours pakken. Allemaal uit de premium collectie. Bij de intocht zijn er ook altijd pieten die van dat goedkope spul dragen," zegt hij. Voorzichtig pakt hij het pak van Miriam uit de hoes. "Dit is het eerste jaar dat ze deze zal dragen. Leuk hè, dat turkooizen. Dat breekt het echt een beetje." Hij pakt zijn pietenschoenen van de grond. Zwarte glanzende schoenen met gouden gespen. Hij vindt dat pieten niet op gymschoenen horen te lopen. De gespen horen eigenlijk horizontaal maar dat paste niet. In een hoek van de zolder ligt een grote stapel met pakjes. "Onze kinderen zien ons weinig in deze periode. Dat compenseer je dan met extra pakjes," zegt Niels terwijl hij met de twee pietenpakken naar beneden loopt.

In het kleine badkamertje staat Miriam voor de spiegel. De schmink ligt netjes op een gelen vaatdoekje naast haar op de wasmachine. Ze doopt een watje in een flesje met alcohol. Tegen de vette plekjes. Anders loopt de schmink uit. Daarna doopt ze het kwastje met zwarte schmink in het kleine laagje water dat in de wasbak staat. Secuur brengt ze eerst een dikke zwarte lijn om de ogen aan. Het blauwe douchegordijn wordt ieder jaar voor de decembermaand uit de kast gehaald. Aan de binnenkant zitten vegen zwarte schmink. Het mooie crèmekleurige douchegordijn ligt netjes opgevouwen op de grond. Die mag pas weer na het pietenseizoen.

"Als ik Piet ben, ben ik Piet. Dan gaat er een knop om en word ik hartstikke gek." Niels staat in de deuropening van de badkamer. Hij heeft een klein wit onderbroekje met zwarte driehoekjes over zijn legging aangetrokken. Je kunt natuurlijk geen goede Piet zijn met een afzakkende legging. Niels gaat op de wc bril zitten zodat Miriam zijn oren zwart kan maken. Het is een precies en priegelig werkje, die oren. Want je moet de hele binnenkant van de oorschelp meepakken. Het kriebelt. Niels moet ervan giechelen. "Normaal houd ik mijn haar kort met de tondeuse. Maar in november laat ik het altijd groeien, anders jeukt die pruik zo," vertelt hij. "Mijn schoonzus is bezig om een klein mutsje voor onder de pruik te maken. Van een kussensloop die veel gewassen is. Dat is lekker zacht."

Dan is het tijd om te gaan. Niels hangt een grote koperen toeter aan het keykoord op zijn hals. Het is iets nieuws dat hij dit jaar wil uitproberen. Kijken of de kinderen het leuk vinden. Met wapperende veren op de pet lopen de twee bontgekleurde pieten via de achterdeur de tuin uit. De auto staat achter geparkeerd. Je weet maar nooit wie je tegenkomt.

Na vijf minuten stopt het autootje bij een grote schuur. Hier verzamelen de pieten en Sinterklaas van het dorp voor de intocht. Binnen is het een drukte van jewelste. De laatste Piet wordt geschminkt en een hulpvaardige moeder naait nog even snel een veer op de pet van de hoofdpiet. Op witte campingtafeltjes liggen witte bolletjes met boterhamworst en staan pakken appelsap. Joop kijkt verslagen toe vanuit zijn tuinstoel met bloemenkussen. Hij is al twintig jaar de Sint van Leersum. Vandaag kijkt hij toe in zijn lichtblauwe wollen trui. Het gebeurde tijdens het schoenenpoetsen gisterenochtend. Krak. Aan een Sinterklaas die door zijn rug is gegaan heb je weinig. "Ik dacht eerst, ik neem een spierverslapper," zegt Joop. "Het is toch mijn taak." Hij kijkt naar de nieuwe Sinterklaas. "Hij ziet er goed uit. Ik heb er nu vrede mee."

De nieuwe Sinterklaas kondigt aan zijn tabberd uit te laten en vertrekt naar het kleine WC'tje. Niels loopt druk rond op zijn schoenen met glanzende gespen en blaast op zijn toeter. Buiten worden de juten zakken met pepernoten in de auto's geladen. Miriam loopt met een grote bos rode ballonnen. Uit het Sinterklaasjournaal. Dan is het tijd om naar de plek van de optocht te vertrekken.